در خلسگی جوانی و در اوج امید و آرزو- همزمان با دانشگاه رفتمان (سال ۷۶)-به جای پرداختن به نشاط و پی دل رفتنهای بسیار به بازی سرد سیاست  گرویدیم! چه در سر بزرگترین آرمانها و در دل شور انگیزترین خواهشها داشتیم نه برای خود که برای همسالان حتی برای آدمهای بیشمار هم! که در پستوی خانه های پرهیاهوی دوران دانشگاه با تحلیلهایی از جنس فلسفه بافیها! برای جهان هم گاهی برنامه میجستیم! در سر هوای آدمها و سعادت نوع بشر و سودای حقوق بشر و دموکراسی اما گاهی هم در کار خویش و تجربه جوانیمان میماندیم که حتی پیش عزیزترین کسمان و دلبخواه ترین حادثه جوانی مان کم می آوردیم! به سیاست از نوع درهای باز و به نجوای خاتمی هم دلها میبستیم و نایافته هامان را در شلوغی روابط معادلات مبهم سیاست میجستیم! اما اینهمه هیاهو و کنکاش برای گشایش امور سال به سال مارا از جوانی دور و از دلبخواهیها گریزان و از نزدیکترینها هم گاهی دور! و از خود هم مغرور و پرتواقع میساخت! بازار سیاست به رسم بازی پیران نه بر مدار ما که بر قاعده قمار پیران میچرخید و ما بعد از یک دهه خواندن و تحلیل کردن و سیاست را پیشه کردن چه زود دیرمان شد و چه از نزدیک از حادثه هایی بکر و از زیباییها و دلفریبیهایی زلال و از لحظاتی ناب در همسایگی مان به چشم بستنی گذشتیم و اینک ما مانده ایم خماری قمار زمان! چه ما یک دهه پیش تحول میجستیم و امروز سیاست رنگ باخته و ما البته به رسم بزرگان زیستن و به قاعده تدبیر سر کردن رسیده ایم زمانه هم عوض شده از خاتمی و سال ۷۶ به احمدی نژاد و مصائب دولتش رسیده ایم و اما به سهم خویش از چه ها که نگذشتیم و به چه ها که نرسیدیم!

تقابل با اصلاح طلبان وتلاش اصولگرایان برای ماندن به هر طریق در قدرت و ورود نظامیان در سیاست و بازی لیستها و تفرق در میان اصولگرایان ورویکرد رادیکال حلقه حامی احمدی نژاد وتلاش دولتیان نهم برای اثبات خود و نفی دیگران  نشانگر تشدید  رقابت سیاسی نیروهای موجود سیاسی ایران است از طرفی همنشینی مثلث خاتمی هاشمی و کروبی وحمایت های اخیر اصلاح طلبان از سید حسن خمینی و از دیگر سو حمایت فرمانده سپاه از طیف اصولگرا و پشتیبانی شورای نگهبان از اصولگرایان - تشکیل اصولگرایان فراگیر با محوریت لاریجانی قالیباف و رضایی هم رقابت سیاسی در ایران را در شرایط اکنون ملموستر کرده بی تردید بخش مهمی ازتحول  آینده سیاست ایران حاصل حاصل همین رقابت سیاسی خواهد بود. اگر اصولگرایان از حمایت و پشتیبانی بیشتر بخش حاکمیت سیاسی برخوردارند. اما گفتمان اصولگرایی به جهت فاصله مفهومی و ارزشی اش با مطالبات تحولخواه و دموکراسی محور اکثریت مردم ایران در دراز مدت نمیتواند با خواسته ها و تمایلات سیاسی اجتماعی جامعه ایرانی نسبت معنا داری برقرار کند . سیاست های دولت نهم و انفعال مجلس هفتم وبازیهای اصولگرایان برای حفظ قدرت و حذف رقیب و عدم توجه به گزاره های تحولخواهی و الزامات دموکراسی جامعه محور و برخورد با جامعه مدنی وناکار آمدی در سیاست داخلی و بین المللی در زمان حاکمیت اصولگرایان مسایلی است که نمیتواند اکثریت مردم ایران و نخبه گان اجتماعی سیاسی و نمایندگان افکار عمومی را اقناع کند. البته اصلاح طلبان بیش از گذشته بایستی بیواسطه و با زبان مسایل امروز مردم ایران با جامعه وارد گفتگو شود. چه اصلاحات نیازمند باز سازی و تنظیم رابطه با جامعه امروز ایرانی است همه ما متناسب با جایگاه خود به دور از سانتیمانتالیسم سیاسی و اجتماعی به نظر میبایست به فکر تنظیم رابطه ای توانمند با جامعه ایرانی بوده و سخت نیازمند اندیشیدن به استراتژی اصلاحی گری و سیاست ورزی خواهیم بود.... 

اصولگرایان در داوری درباره اصلاح طلبان البته از قضاوتهای غیر قابل سنجش  بهره میبرند. گو اینکه اصلاحات و رویکردهایی مبتنی بر توسعه سیاسی و دفاع از حقوق اساسی ملت و تاکید بر تقویت جامعه مدنی / آزادی مطبوعات و دفاع از حقوق جامعه و شهروندان(مثلا در مجلس ششم) و سایر گزاره های مورد تاکید اصلاحات به زعم اصولگرایان مسئله مردم نیست! و مسئله ایرانی ها مسائل مد نظر اصولگرایان است! اما قضاوت در این باب برای مردم سخت نیست!چه پیگیری مطالبات دموکراسی خواهانه و تاکید بر عدالت سیاسی از سطح مشارکت شهروندان تا مشارکت نخبه گان برای حل مسایل کلان ایران یک ضرورت است که داوران هوشمند دلیلش را میفهمند! وعقلا باور دارند که  حل مسایل اقتصادی نیازمند بهره مندی از نوعی مدیریت علمی در سایه امکان مداخله نخبه گان اقتصادی و پیگیری برنامه های اقتصادی مورد نظر انهاست .و اینها با سیاستهای اقتصادی پوپلار دولت نهم عملی نیست! بر اساس قضاوت هوسمندان سیاسی! حل مسایل مربوط به توسعه سیاسی و بهره مندی جامعه از مواهب اصلاحات مبتنی بر خواست عمومی در گرو گزاره ها ی مدرن اصلاحات و بازسازی اعتماد عمومی به اصلاحات قابل پیگیری است.دلسردی جامعه ایرانی هم ناشی ازنبود فضای اصلاحی مورد نظر اکثریت هست طبیعی است که نقدهایی هم به دوران اصلاحات دارند. اما سهم اصولگرایان امروز و مخالفان اصلاحات دیروزدر مخالفت فزاینده با مطالبات اولویت دار اکثریت و روند اصلاحات که مراکز اصلی قدرت در اختیارشان بوده  برجسته تر بوده. از طرفی اصولگرایان در مجلس با شعار آبادگری و معیشت امدند و  تورم  و بی برنامه گی اقتصادی را مردم با هزاران مصداق میسنجند و البته با شعار خدمت به مردم و حل مشکلات اقتصادی و وعده آوردن نفت به سفره ها دولت تشکیل دادند و عملیاتی نشدن شعارهاشان را در شرایط وضعیت عالی در امد نفتی هم به قضاوت مینشینند.مردم هم خوب قضاوت  میکنند!